Babam küçükken bana "Gözlerini ateşten ayırma" dedi. Ben de gece boyunca sobanın önüne oturup ateşin başında durdum. Sabah olduğunda babam ortadan kaybolmuştu. Ateşe çok uzun süre baktığım için babam yanıp kül oldu. En azından hiç iz bırakmadan ortadan kaybolduğunu düşündüm. Muhtemelen annem de, babam gözlerini ateşten çok uzun süre ayırmadığı için yok olmuştur. O yüzden ateş beni daima çok korkutur.
Düşündüm de artık aramızda olmayan birine ulaşabilmenin tek yolu bir başımıza hayatta kalıp anılarımızdaki insanları ve kendimizi koruyarak yaşamaya devam etmektir.