“Her gün küçük bir yaşamdır; her uyanış küçük bir doğum, her sabah küçük bir gençlik ve her uyku küçük bir ölümdür.” diyor Schopenhauer. Yaşamayı bilene her yeni gün, yeni bir ömür. Yarın, hayatımızın en mutlu günü belki, ona şans verelim.
Öyle herkesin kendi barosu olursa ne olur söyleyeyim. Bakanlık toplantılara sadece milliyetçi/muhafazakar baroları çağırır, o barolarla proje yapar, o barolara kaynak ayrılır. O baroya üye olmak avantaj haline gelince de doğal olarak en büyük baro onlar olur. İzleyelim görelim.
X ülkesinde F isimli adam “karılarınıza, çocuklarınıza saldıracağız, onları nasıl koruyacaksınız” der.
Aynı ülkede B isimli kadın ise sevdiği bir şarkı camiden çalınınca bunu notalar koyarak paylaşır.
F’ye bir şey olmaz, tehditlere devam eder. B tutuklanır.
X nasıl bir ülkedir?
İnsan bastırdığı her dürtünün tutsağı olur. Bakmamak yok etmez. Acı da hüzün de vaktinde yaşanmalı. Ertelemek, yaşamın mayasını kaçırır. Ne olursa olsun, mutluluğun da acının da hakkı verilmeli.
