Belgin
@belgin_d
Şu anda okuduğu kitaplar
Dışarıda akıp giden trafikten, korna seslerinden, çingenelerin kavruk seslenişinden, kafalarında binlerce düşünce, ağırlaşmış omuzları birbirlerine çarparak kabaca ilerleyen insanlardan upuzun narin kavaklara, dilsiz mezar taşlarına, mırıldanılan dualara, en saf, en temel duygulara, yapraklar arasında oynaşan güneş ışıklarına, hışırdayan rüzgara uzanan bir yol değil mi yaşam?
İşte siz de o yolun bir yerinde, kaybolmuş oturuyordunuz.
Karşılaştık.
Aslında insanların problemleri hep aynı. Yani kendi derdini uzun uzun yazıp herhangi bir posta kutusuna bıraksan, okuyan kişinin biraz aklı ve niyeti varsa yazdıklarının herhangi bir yerinden, herhangi bir parça kesip kendine yamayabilir. Yama, genellikle de sırıtmaz. Hatta zaman içinde yavaş yavaş eriyerek yanındaki parçayla bir olur. Biraz daha zaman geçtiğinde eski unutulur. Dışarıdan bakan herkes gibi yama da kendini bütünden ayıramaz olur.
O zaman nasıl oluyor da, bir başkasınınkiyle mutlaka kesişecek duygular yaşarken bu kadar az anlıyoruz? Nasıl oluyor da bu kadar yalnız kalıyor, uzun sessizlikler yaşıyoruz? Söyleyeceklerimizi birçok kez düşünüp sonra bambaşka konuşuyoruz. Ve öyle ya da böyle, yalnızlıktan hoşnutken bile sonunda mutlaka dostluk, aşk arıyoruz.