SELİM ABİ
Ben on beş yaşında
Komşu kızı gibi
Güzel giyinmeyi düşlerken
Bir ad dolaşırdı
Hiç görmediğim
Hiç dinlemediğim
Ama hiç unutmadığım
Selim Abi,
Ondan büyükleri bile
Abi derdi
Bilinirdi
Zengin bir ailenin oğluydu
Altıncısıydı,
En küçüğü
Ama en büyüğüydü
Ankara’ya gitmiş
Okumuş
Kimine göre
Kendini bulmuş
Kimine göre
Kendini yitirmiş
En kötüsü de
Ailesi tarafından reddedilmiş