Merhabalarr,
İlk kitap öyle bir yerde bitmişti ki hemen ardından 2. Kitaba başladım. Harika bir dil, harika bir kurgu olmasa da kitap kendisini okutturuyor ve baya sürükleyici. İlk kitaba göre hem
Şimdi düşünüyorum da ben hep abiymişim, hiç çocuk olmamışım ki…
Reklam
Koca bir ah ile başlıyorum kuracağım cümlelere.Bu ahım neye bilmiyorum kitaba mı kendime mi üzüntüme mi ? Bunu kendime sorma zamanım olmadı çünkü kitabı bitirir bitirmez yazıyorum.Belki belli bir süre geçince cevabını bulabilirim.
Hayat ne kadar tuhaf değil mi yaşayıp gidiyoruz ama ben ne yaşadım ne yaşıyorum demeden.Bunu farketmek için illa bir dürtü mü gerekir bize.
Kitabın içinde kendimden ne buldum bilmiyorum çocukluğum mu şuan anne oluşumdan kaynaklı çocuğum için endişe mi ?O kadar hayatın içinden ki illa kendinizden bişey buluyorsunuz bulamasanız bile bu hayatı yaşamış binlerce insanı düşünüp yine de üzülürsünüz.Daha yazacak çok şeyim var ama sözü fazla uzatmadan kitabın içeriğinden bahsedeyim.
Balıkesirli Gülşah ve Diyarbakırlı Şahin'in o imrenilesi ölümsüz aşkının yaşamın çarkında nasılda kaybolup gittiğini anlatıyor.Her satırında kalbime saplanan hançer sayısı artıyor.O kadar sürükleyici ve merak uyandırıcı bir roman ki çok beğendim.
Eminim sizde beğeniceksiniz yer yer kalbinizde uçuşan kelebekler olucak yer yer de o kelebeklerin can çekişi.
Hep söylediğim keyifli okumalar bu kitap için uygun değil kesinlikle keyifle okursunuz ama bitince bu keyfiniz kalır mı bilmem benden yine de
KEYİFLİ OKUMALAR
“Ey Allahım ben hep kendime merhamet aradım; merhamet etmeyi neden aklıma bile getirmedin?”
Reklam
Reklam