deniz özşimşek
@ben1denizz
Söz yazarı-yazar
Sözler bana aittir lütfen almayın kullanmayınız.
9 okur puanı
Haziran 2022 tarihinde katıldı
"Biliyorum aşk kendi yolunu bulur da beni bulmaz. Sanki her seferinde, tam yaklaştım derken uzaklaşır, sanki hep gölgelerin ardında saklanır. Herkes aşkı bulur, tutar ellerinden, gözlerinde ışıkla anlatır; oysa ben, beklemekle geçer sanırım ömrümün en güzel zamanları. Beklerim yine de, bir gün dönüp bana da uğrar diye, kalbimin o en derin köşesinde saklı bir umutla…"
Kimi zaman o gözlerde kendimi buluyorum, kimi zaman ise tamamen yitip gidiyorum. Ama her seferinde aynı kalıyorum; orada, senin gözlerinde, belki bir daha çıkamayacak kadar derinlerde...
Uyudun mu?
Merak ediyorum seni,
Uyudun mu mesela? Hangi tarafına döndün? Ya da saçların nasıl dağıldı yastığına?
Gecenin sessizliğinde, usulca, kendi nefesini dinlerken hangi rüyaların peşindesin?
Belki de gözlerinin ucunda beliren küçük tebessüm bir hayale ait, belki bilmediğim bir dünyada, yanımda bile değilken bana en yakın olduğun yerde… Ellerini nasıl koydun? Başucunda mı yoksa göğsünün üstünde mi? Huzurlu musun, nefesin sakin mi?
Sen uyurken, dışarıda tüm dünya susuyor sanki, sokak lambaları bile fısıldar gibi yanıyor. Biliyorum, belki sıradan bir gece; ama yine de bu gece, sen uyuyorsun diye, bana başka geliyor. Sanki yıldızlar sana göz kulak oluyor, ay da seni benim gibi izliyor…
O kadar çok şey var ki merak ettiğim. Göz kapaklarının ardında neler var acaba? Göremediğim ama hissettiğim o düşlerin arasında bana da yer var mı? Belki bir kumsalda yürüyorsun, belki çocukluğuna dönmüşsün, belki de hiç tanımadığım bir şehirde benden uzak ama bana yakın, huzurlu bir yolculuktasın.
Uyurken bile seni düşünmek, varlığının bana hissettirdiği her şeyi daha derin kılıyor. Senin uykunda bile, sadece yanında olabilmek istiyor insan; seninle aynı rüyanın bir kenarında, sessizce…
Belki de uykunun en derin yerindesin şimdi, zamanın durduğu, tüm seslerin yavaş yavaş kaybolduğu o an. Uyandığında hatırlamayacaksın, ama ben buradayım; senin nefes alışınla yankılanan bu sessizlikte, sanki seninle aynı rüyayı paylaşıyorum.
Sen uyurken bile seni düşlemek, sabahın ilk ışıklarıyla birlikte gözlerini açışını hayal etmek… Nasıl bakacaksın acaba dünyaya? O ilk uykulu bakışlarında bir parça benim izim kalacak mı? Belki yastığa dağılmış saçlarına dokunacaksın, belki yüzünde hissettiğin bir düş izi seni gülümsetecek. O an bile, uykunun en masum haliyle, tüm saflığınla bende kalıyorsun.
Gecenin en
Ben en çokta sana gelmek isterim
Ben en çokta sana gelmek isterim… Dünya sustuğunda, tüm gürültülerin yerini derin bir sessizlik aldığında. Gecenin en karanlık yerinde buluşmak gibi, bir tür huzuru bulmak için değil; kendi içimde kaybolduğumda bile seni bir yol gibi izlemek için.
Sana gelmek… belki bir kurtuluş değil, belki bir son değil; ama kendi hikayemi bulduğum tek yer. Hayatın yorucu detayları arasında sadece sana dönmeyi düşlerim. Bir liman gibi değil aslında; daha çok, fırtınaların arasında yolunu kaybetmiş bir geminin, o tuhaf çekimle seni yeniden bulması gibi.
Belki de aradığım cevaplar sende değil ama yine de cevap arama ihtiyacı bile olmadan, sadece var olabilmek için sana gelmek isterim.