Ama ortada ne hüzün var ne çocuk, dahası ne de güz. Belli olan bir şey varsa, o da bu yabanıl manzaranın orta yerinde bir başına duran bu çocuğun yalnızlığıdır: ona kaygılar yükleyebilirim. Beklediği kimsenin asla gelmeyeceğine, kendisini orada terk etmiş olduğuna ilişkin umutsuz ve umarsız duyguları ona aşılayabilirim, içinde kıvrandığı yalnızlığın çağrıştırabileceği her türlü kötücül etkileri onun bağrına ekebilirim, gerçekte öyle yapıyor olmalıyım ki, o çocuğa yüklediğim tüm kötücül etkiler dönüp bana yansıyor, olanlar bana oluyor: çünkü yok böyle bir çocuk, yok böyle bir oğul. O oğul benim, ben…kendim..
Domin: Bu fabrikalardan her biri renkleri farklı, saçları başları farklı, dilleri farklı Robotlar imal edecekler. Bu Robotlar birbirlerine tamamen yabancı olacak. Taşlar gibi soguk, yabanci. Ve biz insanlar, onları öyle yetiştirecegiz ki biraz yanlış anlamayi ekleyince her Robot kendi fabrikasından başka fabrikada imal edilmiş Robottan nefret edecek.
HALLEMEIER: Ah Tanrım, esmer Robot yapacagız, isveçli Robotlar, italyan Robotlar, hatta çinli Robotlar, sonra da birileri onları ceviz gibi bir araya getirir, kardelik mardeşlik, örgüt kurmalarma da izin verdik mi tamam, zahmet etmeyin Bayan Helena, benkendim dokerim.
