Serap
@benserap
Düşünme İşçisi
Şu anda okuduğu kitap
Miralay İsmet, Kafkas Cephesi'nden sonra Suriye'ye geçti. Suriye Cephesi'ndeki bir buçuk yılın sonunda Osmanlı ordusu çekilirken o da, yorgunluktan bitkin ve ümitsiz, dağılmış bir birliğin başındaydı. Durum o kadar kötüydü ki, yanındaki askerlerden bazıları teslim olmayı teklif etti. Ama kumandanları Miralay İsmet'in yanıtı netti: "Bunu teklif edeni kendi tabancamla vururum."
Bu koşullarda, Şeria Nehri'ni birliğiyle aşıp askerlerini kurtarmayı başardı.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
1914 yazında arkadaşı Kazım'la birlikte Avrupa'ya gitti. Rumeli'den ötesini ilk kez görüyordu. Aslında Yemen'den getirdiği ateşli hastalıklar ve kulak ağırlaşmasının tedavisi için gönderilmişti Avrupa'ya... Doktor, "Kulaklarınız ömrünüzün sonuna kadar sizi götürür," demişti. Bunun sevinciyle operada almışlardı soluğu... Lakin oyun o kadar ağırdı ki, İsmet Binbaşı, daha sonra anılarını naklederken, "Canımızı dışarı zor attık," diye yazacaktı. Bir buçuk ay boyunca Viyana, Münih, Berlin, Paris ve İsviçre'yi gezdiler.
Yemen'den sonra bir düş diyarıydı Avrupa... "Batı"nın ne olduğunu orada gördüler, büyülendiler. Kadının toplum hayatında nasıl yer aldığını hayretle gözlediler. Bunlar ileride kuracakları ülkenin ilk eskizleri gibi beyinlerine işleniyordu.
Yemen'de 1912'de tek satırlık bir telgraf haberiyle binbaşı olduğunu öğrendi.
Gündüzleri asilerle savaşıyor, geceleri ise briç ve satranç oynayarak vakit geçiriyordu.
İşte o günlerde ordu karargahında Fransızların giderken unuttuğu bir gramofon buldular. Karargah subaylarıyla birlikte oradaki klasik müzik plaklarını takıp dinlediler. Lakin gelen sesler öyle yabancıydı ki, İsmet Binbaşı'nın deyişiyle, "Bu gürültüye fazla dayanamayıp kapatmışlardı." Hiç aşina olmadıkları bu tuhaf müzik zamanla onları etkilemeye başladı. İnönü sadece kıta stajını değil, Batı müziği eğitimini de, Yemen çöllerinde tamamladı.
Hepinize selam olsun...Tarih
Mektup arkadaşı Kazım'la beraber, Türkiye'nin geleceğine damgasını vuracak bir kadroyla aynı dönemde Harbiye' de okumuşlardı.
Önce Enver çıkmıştı Harbiye'den, sonra Fethi, ardından Ali Fuat, Mustafa Kemal ve Kazım sonra da İsmet... Kendilerini, sadece asker değil, imparatorluğu kurtaracak misyonerler olarak da gören bir subaylar kuşağıydı onlar... Kalpleri ihtilalci fikirlerle çarparak mezun olduktan sonra, tayin oldukları yerlere, vatanı kurtarmak için savaşmaya gidiyorlardı.
Hayranları kadar düşmanları da olmuştu, sevenleri kadar nefret edenleri de... Ama kimse onu görmezden gelememişti.
Seksen dokuz yıllık ömrüne ülkenin bütün tarihini sığdırmıştı.
Anıtkabir'e son ziyaretinde oturduğu iskemleden şehri süzerken, bütün o idam fermanları, savaş meydanları, parıltılı üniformalar, heyecanlı kalabalıklar, öfkeli nutuklar, kalpaklar, fraklar, kasketler geride kalmış gibiydi.
Paşa veda eder gibi salladı şapkasını...
Bir buçuk ay sonra Anıtkabir' e yeniden geldiğinde, bir tabut içinde olacaktı.