Hande KUYUMCU
@bercestesi
"İşte o anda anladım ki" gibi beylik bir ifade tonuna geçip bu hikâyeden çıkarılacak dersi anlatmaya başlamam gerekir belki. Yok ama, ders mers yok, hayat böyle bir yer değil. İnsan istiyor ki, her şey birbiriyle bağlantılı olsun, işaretleri takip ederek bir sonuca ulaşılsın ve o anda bir aydınlanma yaşansın. Ama olmuyor. Babalar ölüyor, ceplerinden yanan taşların fotoğrafı çıkıyor, sen o taşların yanlarına gidip oturuyorsun, saatlerce bakıyorsun, bakıyorsun ve evet sürpriz: Bir bok anlamıyorsun. Kucağımda anlamadığım milyonlarca şeyle beraber oturuyorum, hiç bilmiyorum Osman.
Sürekli konuşuluyordu, kimsenin dinlemediği konuşmalardı, adamlar sözcüleri giysi kuyruğu gibi arkaları sıra çekiştiriyordu.
Esme havuzun üzerindeki düz beton alana,sonra öteki masalara bakıyor. Bir cumartesi, güneşin altında yemek yiyen insanlar. Yaşam bu kadar basit olabilir mi?
