İnsanlar kırıcıydı, kitaplara kaçtım, diyordu Cemil Meriç. Onun muhkem meskeni, uzak adası kitaplardı. Hepimiz bazen kaçarız. Kimi bir şarkıya, kimi bir şiire, kitaba veya büsbütün boşluğa kaçar. Aslında herkes, kırıldığında, yalnızlığına kaçar.
Akşamüstü kitaplıktaki kitapları önce tek tek indirip sonra da tek tek yerine dizdim. Çiçekleri suladım, topraklarını kazdım birazcık. Bahçedeki kediye yemek verdim. Annemin dizine uzandım. Bir şey aradım ama ne olduğunu anlamadım.
Her korkumda, her üzüntümde, her paniğimde kendimden bir parça koparıp işte oralara buralara saklamışım. Ne zaman bittim desem kendimi oradan alıp yine kendimle mayalamışım. Kitaplığımda, çiçeklerimde, beslediğim kuşta kedide, sevdiğim bir dizde hep kendimi aramışım..