berra
@berraapcin
Öylesine iri bir öfkem vardı ki, hangi evi olsa doldururdu. Kendimi öyle umutsuz hissederdim ki, üzerine basılmasın diye bir iskemlenin altına saklanmak zorunda kalan parmak çocuk gibiydim.
Büyümek zor. Tuhaf bir biçimde, fiziksel gelişimimiz dursa bile, duygusal olarak büyümeye devam ediyoruz sanki.
İçim çoğu zaman hiddet ve çaresizlikle dolup taşardı. Daima yalnızdım. Bütün bunlara karşın hayata sevdalıydım, hala da öyleyim.
Bir başkasını nasıl seversin? Bir başkasının seni sevdiğine nasıl güvenirsin? Hiç bir fikrim yoktu. Sevmenin kaybetmek olduğunu düşünüyordum.