berra
@berranisan
Okullar açıldıktan birkaç ay sonra, evde hayat, yetişemeyeceğim kadar hızlı akmaya başlamıştı. O koşuşturmacanın bir parçası da bendim artık. Bu kargaşada, bazen havada sert sözler uçuştuğuna bile tanık olabiliyorduk. Hepimiz birbirimizi çok sevdiğimiz halde…
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Yalnızlığı çocuklar bilir mi, demeyin. Belki de en iyi çocuklar bilir. Sesler çekilir. Gülüşler silinir. Ortalık ıpıssız olur. Çocuklar o zaman ya ağlar için için, ya uyur ya da düş kurar. Şarkı söyleyenler de vardır belki, ama ben bilmiyorum. Çünkü ağlamak istediğim çok oldu. Uyumak istediğim de.
Ağlayacağım zamanlar hep yaptığım şeyi yapmasaydım çok kötü hissedebilirdim kendimi. Kimsenin bilmediği şeyler düşünüyor, kafamda kurduğum olayların içinde yepyeni kılıklara bürünüyordum. Düşlerde her şeyi yapabilirsiniz çünkü.
Anneler, babalar o kadar da kolay övünmüyolar çocuklarıyla. Onları memnun etmek her zaman kolay olmuyor.
Beni her zaman anladılar aslında. Anladılar ama kendi ölçüleriyle. Yemeğim hep hazır oldu. Hiç uykusuz kalmadım. Yatağım hep yumuşak, çarşafın her zaman mis kokuluydu. Karanlıkta bırakmadılar beni. Evimiz ışıklar içindeydi. Yine de düşleri olanlar, korkuyla bilir. Bir çocuk büyürken, büyüklerin farkına varamayacak haklardan geçebilir. Kendine çocukça sevinçler üretmezse, büyüklere sevinç dediği şeylerin ortasında çok yavan bir hayata doğru yürüyebilir. Yaşamları çok can sıkıcı olabilir. Bence çocuklar düşleriyle birlikte büyümeli, düşler çocukların en güvenli sığınaklarıdır.