“Ben son nefesime kadar savaşırken kızın anlamadı gerekirdi hayatın ne kadar güzel olduğunu. Bu raddeye gelmeden önce, her gün aynı yaşantıları tekrarlıyor olmaktan sıkılmıştım, ölümü bir kurtuluş olarak görüyordum. Ama ne zamanki ölüm meleği tırpanını kuşanıp seyirciler arasında yerini aldı. İşte o zaman aslında hayatı çok sevdiğimi anladım.”
“Ağlamak için gözden yaş mı akmalı?
Dudaklar gülerken, insan ağlayamaz mı?
Sevmek için güzele mi bakmalı?
Çirkin bir tende güzel bir ruh, kalbi bağlayamaz mı?
Hasret; özlenenden uzak mı kalmaktır?
Özlenen yakındayken hicran duyulamaz mı?
Hırsızlık; para, mal mı çalmaktır?
Saadet çalmak, hırsızlık olamaz mı?
Solması için gülü dalından mı koparmalı?
Pembe bir gonca iken gül dalında solmaz mı?
Öldürmek için silah, hançer mi olmalı?
Saçlar bağ, gözler silah, gülüş kurşun olamaz mı?
Victor Hugo