Onu görmek için gözlerini kapatması yetiyordu. Denizde soluk aldığını hissediyordu..
bizlerden daha sağlıklıydı ama insan onun göğsünü dinleyince yüreğinin içinde fokurdayan gözyaşlarını duyabiliyordu
İçime
Selam kendim.
Bugün de kendimle miyim?
Sende miyim?
Eksik miyim, fazla mıyım?
Doldum mu, boşalmalı mıyım?
Nasılım sahi?..
Ne kadar uzun zaman oldu değil mi?
Bir türlü yan yana gelemedik seninle.
Dökülemedik. Dökemedik.
İçimize attıkça attık.
Bazen dua ettik, bazen ağladık, bazen küstük.
Bazen bir öfkeyle taştık,
bazen de kocaman bir sessizlikle içimize gömüldük.
Yalnız kaldık.
Yalnız hissettik.
Dayanamadık.
Mutsuzduk. Kötüydük.
Kelimelere dökemedik.
Belki işe yaramaz sandık,
belki de sadece ağlamayı seçtik.
O an başka bir şey yapacak hâlimiz yoktu belki.
Böyle olur, böyle geçer sandık.
Ama geçti mi?
Geçtiyse bile… ne kadarı gitti?
O kadar çok şey anlatmak isterim ki sana...
pişmanlık çoğu zaman, o anda değil; geçmişi bugünkü gözle değerlendirdiğimizde ortaya çıkar