Hayatlarımız bir çeșit tiyatro sahnesi gibiydi. Rolüműz neyi gerektiriyorsa onu oynuyorduk ve bu durum içtenliğimizi eksiltirken toplumda yaşamamızı kolaylaştırdığından normalleșiyordu. Bu yüzden farkında bile değildik.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Kimse ölülerini içim sıra yaşatmasın. Gömsünler, bir süre yas tutsunlar sonra unutsunlar. Yoksa yalnız bir ağaç gibi farkıına bile varmadan bir mezar taşına dönüşüverirler. Ya da bir darağacına...
En önemlisi, ağlasınlar.. Ağlamak insan halidir. Ağacınız kurumaz en azından...