Şule Uzun
@beyfer
Şu anda okuduğu kitap
Olan, basit insanlara oluyordu.Yani kendi başına gelen,bu toprakların değişmez kaderiydi.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Çünkü o zamanlar Kemal ismi, bir ölüm kalım savaşının ve varolmanın simgesiydi.
...insan artık yarışta değil jüride olmalıydı, altın değil sarraf kimliğine bürünmeliydi, değerlendirilen değil değerlendiren konumuna geçmeliydi.Olgunlaşma bu demekti.
İnsanlar yaşlanıyordu,bunun ayrıcalığı yoktu ama yaşlanan insanların bir kısmı olgunlaşmış olarak,bir kısmı ise olgunlaşmadan ölüyordu.Bunun püf noktası ise bir insanın "Nasıl görünüyorum?"sorusundan, "Nasıl görüyorum?"aşamasına geçmesiydi.
Mademki insanlar birbirlerine acı veriyordu,o zaman en güzel şey hayata meydan okumak ve mutlak bir yalnızlığı seçmekti.