Dediler: Zenginliğe var tevazuyla,
Tevazuun aslı fakirliktir oysa.
İki şey engeldir mülkle aramızda,
Biri zaman, diğeri dokunması gurura.
Denilse ki: “Bu kolaydır, ne var bunda?”
Lâkin ne erler var benden daha zorda.
Yaşadıklarım tâkati aşmadıkça,
Sesim çıkmaz, vursunlar sabır taşıma.
Ne semâ inciyle yağsa boşalsa,
Ne de arz taşsa altınla umurumda.
Nasıl olsa kalmam hayatta azıksız,
Düşsem de bir gün toprağa kalmam mezarsız.
Gönlüm geniştir sultanlar misali,
Nefsim hürdür, ağır görür zilleti.
Ömrümce bir lokmaya etsem kanaat,
Ne umayım kuldan hayır ve hasenât?
İlim için sabreden nâil olur maksada,
Güzele tâlip olan kıyar pek çok masrafa.
Yüce olanı iste, tevazuyu bırakma,
Yoksa zillet yapışır ömür boyu yakana.