Ve Percy kardeşini tutmuş sarsıyordu, Ron onların yanında diz çökmüştü Fred’in gözleriyse görmeksizin bakıyordu, son gülüşünün hayaleti hala yüzünde görülebiliyordu
Artık kemiktiler şüphesiz ya da toz. Yaşayan oğullarının bu kadar yakında durduğunu, kalbinin hala çarptığını onların fedakarlığı sayesinde hayatta kalmış olduğunu ve şu anda onlarla birlikte karın altında uyuyor olmayı dilemenin eşiğinde olduğunu bilmiyor ya da aldırmıyorlardı

Lupin Harry’ye bakarken yüzünde tuhaf bir ifade vardı: acımaya yakın bir ifade.
“Budala olduğumu mu düşünüyorsun?” diye sordu Harry.
“Hayır James’e benzediğini düşünüyorum,” dedi Lupin,”arkadaşlarına güvenmemeye şerefsizliğin doruk noktası gözüyle bakardı o.”
Albus Dumbledore asla mağrur ya da kibirli olmadı; görünürde ne kadar önemsiz ya da bir çare olsa da, herkeste değerli bir şey bulabilirdi ve inanıyorum ki genç yaştaki kayıpları ona büyük bir insancıllık ve anlayışlılık bahsetmişti.