İlker Dalyan
@bi_kurt
اقْرَ
Biz neden hayattan kaçıp kitaplara sığınırız?
Dünya sahtekarlarla doludur “azizim”; insanlar samimi değildir, herkes birbirini kırar, incitir. Bizim o koca koca kitapları devirmemiz, iki satır samimiyet bulabilmek içindir.
Ön lisans
Afyonkarahisar
Afyonkarahisar, 19 Haziran 1990
37 okur puanı
Aralık 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Hangi erkeğe güvenebilir, hangi erkeğe inanabilirdi ki artık, tanıdığı her erkek yalnızca bedenini önemserken?!
Hep aynıydı içine düştüğü senaryo! Önce methiyeler düzüyorlardı şairane sözlerle güzelliğine, aylarca ilgiye boğuyorlardı; sonra yatağa götürüyor, istediklerini alıyor ve işlerini bitirince de duyulmamış hakaretler sıralamaya başlıyorlardı! Hepsi aynıydı! Hiçbir erkek o güne kadar Pınar'ı ne sevmeye,ne de sevildiğini hissettirmeye yanaşmadı! Yalnızca kuru bir et parçasından ibaretti hepsinin tek arzuladığı!
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Sedat, alışıktı; hem reddedilişlere hem de ani terk edilişlere ve hatta ihanetlere bile! Nasıl alışır bir insan bunca büyük acılara?! Nasıl durabilir tüm bu ihanetlere karşı ayakta?! Alışmıştı Sedat; " Hiçbir kadın şaşırtamaz artık beni," diye düşünüyordu yapayalnız ağlarken ocak'ın ikinci haftasında bomboş bir evde, "Bir kadına güvenecek kadar delirmedim daha!"
Pınar alışıktı; hem peşinden koşulmasına hem de ani terk edilişlere ve hatta ihanet etmeye bile! Nasıl alışır insan hayatını zavallı bir dilenci gibi herkesten sevgi dilenerek geçirmeye?! Nasıl alışır bir kadın bedeninden başka hiçbirşeyinin önemsenmemesine? Alışmıştı Pınar; "Hiçbir erkek gülümsetemez artık beni! " diye düşünüyordu, terk edilirken uğruna büyük günahlara kalkıştığı sevgilisi tarafından Ocak'ın ilk haftasında, "Bir erkeğe güvenecek kadar delirmedim daha!"
Uranüs'ün sihirli parmakları
İnsana hiçbir şey lazım değildi; umuttan başka! Umudunu yitirmiş bir insan yol alamazdı, ancak savrulabilirdi, bir o yana, bir bu yana!
Başarısız aşk ameliyatları
Gittin! Gelişin değil, gidişindi anlatılması gereken uzun hikâye! Tedavisi mümkün bile değildi başlatırken, sonunu bir an bile durup düşünmediğin bu kanserojen aşkın! Vazgeçmek imkânsız, sürdürmek çok zordu... Önümüz cehennemdi, arkamızsa uçurum! Bir adım bile atacak olsak kopuverecekti bacaklarım... Hiçbir dilde yok karşılığı şimdi gözbebeklerimi tırmalayan bu acının!
Ömrüm boyunca hep çok çapa harcamak zorunda kaldım ben duyabilmek için " Seni seviyorum... " cümlesini... Yalan da olsa duymak isterdim, duymadan yaşayamam, paramparça olurum sandım! Bir insan beklentisiz sevilmez mıydı? Neden beklentisiz sevmek zorunda olan hep bendim? Bir kadın beni, ben çok çaba sarf etmesemde sevemez miydi? O kadar sevilemeyecek birimiyim acaba? Yalnızca ben çaba sarf edersem bir kadın âşık olduğunu söylüyordu bana !