Biblioterapiya...
Rövşən Abdullaoğlunı "storytelling" anlamında Xalid Hüseyniyə bənzədirəm. Sanki qələmləri oxşardı. Əsər film kimi irəliləyir. Hadisələr bəzi hissələrdə bir-birindən aslı olmayan müstəqil hekayələr uzərinə quruludur. Hər hissədən bir nəticə çıxarmaq mümkündür. Yekun olaraq insanın ümidini itirməməli, daima həyatdan xoş gözləntiləri olmalıdır. Ətrafda pis insanlar olduğu halda belə özünü bu pislikdən uzaq saxlamalı və yaxşı olmağa davam etməlidir. Ümumi aşılanan fikir bunlardır. Xəstəxana kitabı kateqoriyasına əlavə edərdim.