Biçare
@bicare
Yazabilseydim bile gözlerinin güzelliğini
Ve saysaydım dizelerimde bütün zarifliklerini
Gelecek kuşaklar derdi "Bu şair yalan söylemekte,
Böylesine ilahi dokunuşlar asla değmedi yeryüzüne"
25 Mayıs
24 okur puanı
Kasım 2017 tarihinde katıldı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Senin için söylenebilecek tek bir sözüm kaldı:
‘Yazık!’
Ne kötü günümde ne iyi günümde yanımda olmayan, varlığını hissettirmeyen bir insana ne ara dönüştün sen?
‘Son nefesime kadar..’ diye başlayan cümlelerine ne oldu?
Bir şiiri, bir şarkıyı da mı hak etmedim?
Sen böyle yaparak nefretimi kazanacağını düşünüyorsun ya yanılıyorsun, sadece ‘Ah!’ almaya devam ediyorsun.
Varlığınla bile yanımda olduğunu hissettirmediğini anladığım an benim için pişmanlığa dönüştün.
Beni, seni sevdiğim için pişman ettin ya sadece bunun için bile yazıklar olsun sana..
Şimdi beni gerçekten kaybettin!
İşte ayrılık saati geldi. Bir akşamüzeri gittin bir daha gelmemek üzere.. Ellerimi aldın, dudaklarına götürdün; hala sızlıyor gözyaşlarının değdiği yerler. Oysa hiç istemiyordum gitmeni, hep benimle kalacağına öylesine inanmıştım ki! Geçici ayrılıklarına ne kadar uzun olsa katlanıyordum. Çünkü yine sana kavuşmak ümidi vardı içimde. Şimdi bomboşum, her şey anlamını yitirdi gözlerimde. Biliyorum, artık hiç gelmeyeceksin. Seni beklediğim öğle sonları bir gece yarısının zifir karanlığına gömülecek. Koridorlar boşuna bekleyecek ayak sesini. Daha düne kadar “yaşamak” diyordum, “senin için yaşamak..” Nasıl, nasıl inanıyordum sana bilemezsin. Beni yaşama gücünün en yüksek noktasına çıkarmıştın. Yalansız bir sevgiydi verdiğin. Öyle güzeldi ki! Beni durmadan sevmeni istiyordum. Belki yine seveceksin, daha çok seveceksin. Fakat ben çıkardığın noktanın çok uzağındayım şimdi. Boşluğa bırakılmış bir cisim gibi sıfıra doğru yaklaşıyorum. Yere çarpıp parçalandığım anda; anlayacaksın verdiğin acının dayanılmazlığını. Araladığın varlıkla yokluk arasındaki o perdeden muhteşem bir son seyredeceksin. Yaşamasız ve ölümsüz bir son olacak bu!
Gitme diyemedim sana, demeyeceğim de.. Beni sevmek hakkını tanıdığım ilk insana “gitme” diyemem, anlıyor musun? Çünkü kalacağına inanıyordum, dedim ya sana inanıyordum. Ayrılığı gerektiren sebeplerin tartışması yapılamaz bence. Sevmek istemektir. İstemekse kalmaktır bir bakıma. Sevsen isterdin beni, istesen kalırdın, hiç gitmezdin. Her çaresizliğe karşı durabilirdim seninle, her şeye meydan okuyabilirdim. Sevgin gücümdü, sevgimin acın olduğu kadar. Seninle paylaşmak vardı kederleri, hazları bölüşmek vardı. Seninle yaşamak vardı kıyasıya ve sevişmek vardı doludizgin. Hepsi bir anda yok oldu görüyor musun? Kestiğin yerden kan akmayacak mı sanmıştın yoksa?
Belki seni bir daha hiç görmeyeceğim. Görsem bile ne değişecek? Belki beni tanımayacaksın bile. Gözlerini eğerek geçip gideceksin yanımdan. Aynı şehirde iki yabancı gibi yaşayacağız artık. Birbirimizin varlığından habersizmişçesine, yıllar yılı bir hayat yükünü taşıyıp gideceğiz. Hatıralar gitgide içinde küllenmeye başlayacak. Bana ait hiçbir şeyi hatırlamak istemeyeceksin. İşte şimdi o dayanılmaz unutuşu ta derinden hissediyor ve başımı ellerimin arasına alıp unutulduğuma ağlıyorum.
Kim bilir ne zaman dinecek bu gözyaşları? Bu merhametsiz koşu ne zaman bitecek? Anlasana; yoruldum artık. Sensiz hiçbir şeyin değeri kalmadı gözlerimde. Bir an önce bu koşu bitsin istiyorum. Düşünsene, bütün saatler durmak için o ânı bekliyor. Sonu duyuracak kampana çalsın artık. O anda tanımadığım seyirciler ayağa kalksın. Muhteşem bir son olsun bu. Duyduğun zaman içinde bir şeyler burkulsun ve gözyaşlarının en güzeliyle dolsun gözlerin. Benim ağlanmayacak bir yerde olduğumu düşün ve artık sen ağla. Yokluğuma, sevilmemişliğime, anlaşılmamışlığıma...
Şimdi seni sevdiğime değil, yaşadığıma ağlıyorum..
Ümit Yaşar Oğuzcan