Bir fotoğraf sararıyor masamda,
Gülüşün hala genç ama uzak.
Zaman her şeyi alıyor derler,
Her gün biraz daha aldı benden.
Ben senden kalan acıya tutunarak yaşıyorum.
Bil istedim..
Lavinia⚘
Lavinia⚘
Ellerinden tanımammı sandın sadece bir parmağından bile tanırım… ne anlamak istiyorsan onu anla ((REHBER))
Gidipte tanımadığım birine içimi açacak kadar çocuk değilim herşeyin farkında olupta yazdım o yazıları(drkdrms)
Amaan neyse
benim için biri böyle yazılar yazsa ben geri dönermiydim bilmiyorum
Bir daha denemekten korkardım tabi
İnsanın en çok zoruna giden şey ise bu kadar fazla konuştuğunu bilip yanında susmak , konuşamamak :(:(
Sevgi güzel gelirki kim olsa onu böyle seven birini merak eder yaptığın gibi sadece seven biri işte
Seni seven ama sevmediğin kişiye yapacağın en büyük iyilik çekip gitmen olur ,merak falan etme ,git koşarak git bir şekilde git işte
Kimi ne kadar çok seversen o kadar değersizleşirsin bunu kabullenmek zor maalesef
Gerçekten hayatın en büyük ironisi bu...
Karşına seni her şeyden çok seven, değer veren birini çıkarıyor ama kalbin çoktan başka bir enkazın altında nöbet tutuyor oluyor. Onun yanındayken mutlu olacağını çok iyi biliyorsun ama içindeki o 'eskide kalmışlık' yüzünden kime baksan o geçmişin gölgesini görüyorsun. Sırf bu yüzden, karşındakine kırık dökük ve başkasına ait hislerle dolu bir kalple gitmemek için kendi içinde savaşıyorsun.(burda kendimden bahsetmedim çözemediğim sen bu cümleleri andırttırıyorsun)
Eda böylemi olacak yani okey gittin tamam böylemi devam edicek sen hergün gelip birşey yazmışmıyım sana yakınmışmıyım diye bakıcaksın sen baktıkça ben yazıcam nereye kadarya bu, beni ben olmaktan çıkarttın ben bu kişi değilimya benimle oyunmu oynuyorsun ne yapmaya çalışıyorsun sen ,yeter cidden çocukmu sandın beni
Herşeyin farkındayım
Neden bırakamıyorsun bırakya zaten o kadar üzdün tam git vallaha bakma ,umut vermek istemiyorum falan diyordun ,onlarıda unuttum git artık bakma arkana merak falan etme neden merak
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
İyi gecelerDuygu ve Düşünce
Yalnızlığım bile artık sarılmıyor bana... Çocukluğum zaten çoktan yüzünü benden uzağa çevirdi...
Sorsan...Gerçi sen sormazssın ama yinede bil istedim..Güllerim soldu.
Yaşamıyorlar artık...Bana demiştin ki dokunduğun her canlı ölüyor diye..
Öldü.
Bende öldüm ama biliyor musun..
Hem de saçlarıma dokunmadan elimi tutmadan..
Beni sen öldürmüş gibi hissediyorum...
..
Kalbim seni affetmekten vazgeçti...
Aklımıda alıp gidiyorum bu şehirden..
Hoşçakal demeyeceğim.
Yinede hoş kal..
Bir daha yazmam demiştim, hâlâ sözümün arkasındayım aslında… ama insan bazen konuşmak için değil, içindeki yükü susturmak için yazar.
Senden bir şey istemiyorum, geçmişi de açmayacağım. Sadece bilmeni istedim; ben seni unuttuğum için değil, içimde taşımayı öğrendiğim için sustum.
İyi olmanı gerçekten istedim, hâlâ da istiyorum. Hesapsızdı bu sevgi. Ne yarını düşündüm ne de başıma ne gelir diye tarttım. Kalbimde ne varsa, korkmadan koydum önüne. Kendimi saklamadım, gizlemedim, eksiltmedim, olduğum gibi geldim.
Sevmek buysa, ben seni tam da böyle sevdim. Yanlışlarım oldu belki ama sahte olmadım. Rol yapmadım, yarım sevmedim, kaçmadım. Bazen kelimelerim yetmedi sana. Bazen sustum. Ama bil ki sustuğum her anın içinde bile sen vardın. Sana alışmak kolay oldu; çünkü kalbim seni hiç yabancı saymadı.
Ama senden vazgeçmek… İşte o, insanın sırtına dünyanın en ağır yükünü alması gibi.
Şimdi bu satırları yazarken içimde kocaman bir boşluk var. Ne koysam dolmuyor, ne eklesem yetmiyor. Sesini koysam yetmeyecek, anılarını koysam taşacak bir boşluk bu. İnsan en çok, en çok alıştığı yoklukla sınanıyormuş. Bunu senden sonra öğrendim.
Belki eksik sevdim, belki yanlış zamanda, belki de fazla derin… Ama seni sevmekten hiç pişman olmadım. Gözlerim doluyorsa sebebi pişmanlık değil. Canım acıyor evet, çok fazla acıyor… ama bu acı, gerçek bir şeye dokunduğumun kanıtı gibi.
Zaman geçecek, biliyorum. Günler akacak, hayat benden güçlü olmamı isteyecek. Ben de devam edeceğim. Ama içimde senden kalan bir yer hep eksik kalacak. Bazı şarkılar yarım bitecek, bazı geceler uzun sürecek. Kalabalıkların içinde durup bir anda yalnız hissedeceğim; çünkü insan en çok, sevdiği kişinin yokluğunda yalnız kalıyor.
Sana söyleyemediğim cümleler var. Dilimin ucunda kalıp geri dönen, “şimdi sırası değil”
Sana çok kızıyorum ama karşımda olsan dolar gözlerim o kadar çok isterdim ki seni sonsuza kadar seyretmeyi dokunmadan sadece kalbimle gözlerimle dokunarak çok isterdim bil istedim...