Bilge
@bilgeyim_
"Susulduğu zaman anlatı içeride biçimlenir, daha derine kök salar, usul usul ama tüm endamıyla dışarı taşacağı anı bekler. Susmak anlatının estetiğidir."
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Her zaman dolu dolu yaşanmaz. Belki esas çabalanması gereken biraz boşluklu boşluklu yaşamaktır. Çünkü ancak bir boşluk doldurulabilir. Yaratıcılık da boşluktan doğar.
Unutmak istiyoruz ama neyi? Yaralarımızı, acılarımız, zaaflarımızı, geçmişimizi, geleceğimizi, şimdiki zamanımızı... Durursak yakamıza yapışabilirler, kendilerini hatırlatabilirler. Arkadan atlı kovalamıyor bütün o yüzleşmekten korktuklarımız kovalıyor bir bakıma. Ama biz onları kendimizden uzaklaştırmaya çalışıyoruz. Sonra da bunun adına "hayatı dolu dolu yaşamak" diyoruz. Hayatı biraz boşluklu yaşasak ne olur? Kim bilir neler keşfederiz kendimize dair, hayata dair...
Milan Kundera'nın dediği gibi "Yavaşlık hatırlatır, hız unutturur."
Boşluğa düşmemek adına sürekli bir şeylerle doldurmaya çalışıyoruz hayatımızı. Nesnelere olan düşkünlüğümüz de bundan mı diye düşünüyorum bazen. Evimizde, gardırobumuzda, çekmecemizde boş alan bırakmamacasına satın alıyoruz bir şeyleri. Sonra o aldıklarımızı son hızla tüketiyoruz. Midemizi dolduruyoruz, gardırobumuzu dolduruyoruz, kütüphanemizi dolduruyoruz, zihnimizi dolduruyoruz, hafta sonumuzu dolduruyoruz, yatağımızı dolduruyoruz. Bunları öyle bir hızla yapıyoruz ki frene bassak takla atacakmışız gibi geliyor. Yavaşlamıyoruz. Durmuyoruz. Çünkü yavaşlarsak ya da durursak boşluğa düşeceğiz. Ve o boşlukta Kim bilir yüzleşmek istemediğimiz nelerle karşılaşacağız.