Bilge
@bilgeyim_
Baskıcı bir çevrede doğan ve bu çevreden çıkmak isteyen annemin tarihin bir parçası olması gerekiyordu ki dahil olmamı istediği, kelimeler ve fikirlerle yönetilen dünyada kendimi daha az yalnız, daha az yapay hissedebileyim.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Onu beslemeye, ona dokunmaya, onu duymaya gereksinimim vardı.
Sonra bir kağıt parçasına "annem kendi kendine konuşuyor" yazdım.
Bu süre zarfında iki trafik kazası yaptım, ikisinde de ben kusurluydum. Yediklerimi yutmakta güçlük çekiyordum, midem ağrıyordu. En ufak bir şey yüzünden bağırıyor, ağlamak istiyordum. Kimi zaman, tam tersine oğullarımla birlikte kahkahalarla gülüyordum, annemin unutkanlıklarını bilinçli bir şakaymış gibi görüyorduk. Onu tanımayan insanlara ondan söz ediyordum. Bana sessizce bakıyorlardı; ben de delirmiş hissediyordum. Bir gün kır yollarında saatlerce rastgele araba sürdüm ancak gece eve döndüm. Annemin yeniden küçük bir kız çocuğu olmasını istemiyordum, buna "hakkı" yoktu.