Kimsesiz ve sessiz kelimeleri,
ne kadar da birbirine benziyor değil mi?
Öyle de...
Kimsesizken sessiz değil midir insan,
bir ev, hatta koskoca dünya...
Umut, bir toz yumağı gibidir.
Hiçbir şey yapmasan bile büyür, büyür...
Sonra ufak bir esinti olur, tüm yumak uçar gider.
Yeniden birikmesi içinse, zamana ihtiyaç duyar.
Şu hayatta beni en çok üzen olaylardan biri "yanlış anlaşılmak" sanırım.
Kanıtlayamadığın doğrularının altında eziliyorsun ve elinden hiçbir şey gelmiyor...
Bazen ne kadar kötü olsam da iyiymişim gibi yansıtmaya çalışıyorum. Ta ki boş boş kahkahalara boğulup bir anda hüngür hüngür ağlamaya başlayana kadar... Şimdi nasılım diye sorarsanız da, işte yukarıdaki anlattığım gibiyim. Saklamaya çalışan ama çok yorulmuş olan...