-‘Bak, mutsuz olduğum günler yapayalnız yürüyordum. Ben senin yokluğunda ağlarken neredeydin Tanrım? - ‘Gördüğün o tek ayak izi bana ait. Kör ve terk edilmiş bir şekilde yürüdüğünü zannettiğin o günlerde ben hep senin yolunun üstündeydim. Sen benim yokluğuma ağlarken ben seni sırtımda taşıyordum.’
...bunlara ‘dua bayrağı’ deniyordu zira her biri rüzgarın ruhuna bırakılan kutsal dualar içeriyordu. Tibet Budistlerine göre, esen rüzgar bayrakların üzerinde yazan dualara değdikten sonra onları dört bir yana yayarak tanrılara ve yolu üzerinde dokunduğu her şeye iletiyordu.