Ebrar Akbulut'un şu cümleleri ile bu iletiye başlıyorum,
'O kadar çok iletişim var ki gerçek bir görüşmenin kendisi yok. O kadar çok mekan var ki gerçek buluşmanın kendisi yok. Gözün göze değmediği, muhabbetin kurulamadığı yerde kolay ulaşılabilir olmanın hiç bir ehemmiyeti yok.'
Gerçek bir özlem bu olsa gerek. Birini kalbinde besleyecek zamanı bulabilmek ancak ondan ayrı kalmakla mümkün, gerçek bir ayrı kalışla. Onunla buluşabilmek de bunun ile mümkün. Hayatın bizi çepeçevre sardığı bu kolay ulaşılmanın bize neyi kaybettirdiği zikredilmeli. Peki neden ayrı kalmamak için her şeyi yapar insan? 'Ayrı kalmak ve seni özlemek istiyorum.' cümlesi sevgiyi çoğaltmaktan, koruyup kollamaktan başka neyi anlatır? Özleyerek sevenler bazen ayrı kalabilenler ve gerçek bir buluşmaya kavuşabilenlerdir.
İkra