Bir uzvunu kaybediyordu sanki. İşlevini yitirmiş, kullanılamayan. Kesilip atılması, acının sona ereceği anlamına gelmiyordu. İnsan işe yaramasa dahi sırf eksik görünmemek adına, sonsuz acılara katlanarak orada, ne zaman baksa göreceği yerde olmasını istiyordu. Ama bir yandan kangren insanı yavaşça zehirliyor, sonu hızlandırıyordu. Yokluğun acısı, varlığın acısından daha insaniydi.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!