Aleyna
@bloglaleyna
“Bir kitap, bir deniz feneri gibi karanlıkta yol gösterir ve içimize bir ışık saçar.”
287 okur puanı
Ağustos 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Verandada Son Yaz” kitabının kapağı ve atmosferi, tam da aradığımız o huzurlu ve melankolik yaz akşamlarını yansıtıyor.
“
Kitapta beni en çok yakalayan şey, kurgunun ötesinde o gerçeklik hissi oldu. Hani bazen bir arkadaşınızla oturursunuz da hiç tanımadığınız insanların hayat hikayelerini dinlerken kendi hayatınız üzerine düşünmeye başlarsınız ya; bu kitap tam olarak öyle bir sohbet ortamı yarattı bana. Karakterlerin kendi içsel yolculukları, “acaba ben olsa ne yapardım?” dedirten o anları o kadar sahici ki…
Belki de bu kitabı özel kılan, bitirdiğinizde bile sizinle kalmaya devam etmesi… Sayfalar kapanıyor ama hissettirdikleri zihninizde uzun süre dolaşıyor. Bazı cümleler, bazı sahneler gün içinde bir anda aklınıza düşüyor ve sizi tekrar o verandaya, o sakinliğe götürüyor. Tam da bu yüzden, sadece okunup kenara bırakılacak bir kitap değil; ara ara dönüp yeniden hissedilecek bir yolculuk gibi…
Özellikle yazarın anlatımındaki o yalınlık, karmaşık duyguları tek bir cümlede çözebilmesi beni çok etkiledi. Okurken sık sık durup, “Evet, aslında her şey bu kadar basit olabilir mi?” diye sordum kendime. Eğer aradığınız şey sizi yormayan ama okuduktan sonra içinizde ince bir sızıyla karışık huzur bırakan bir kitap ise, bir şans verin derim.
Bugün masamda çok özel bir kitap vardı; Shao Li’nin kaleminden Sarı Nehir Öyküsü. Kapağını açtığımda sanki o nehrin kıyısına, toprağın kokusunun hissedildiği o uzak coğrafyaya doğru bir yolculuğa çıktım.
Kitap, bir babanın geçmişinin, kızının eve dönüşüyle birlikte yeniden gün yüzüne çıkışını anlatıyor. Ama bu sadece bir aile hikâyesi değil; Çin’in o kadim geçmişinden bugününe uzanan, toplumsal değişimlerin aile içindeki kuşak çatışmalarına nasıl yansıdığını gösteren çok gerçekçi bir ayna olmuş. Karakterlerin duygusal gelgitleri, yaşadıkları hayal kırıklıkları o kadar sahici ki, sanki kendi tanıdıklarınızın hikâyesini dinliyormuşsunuz gibi hissettiriyor.
Yazar, sıradan insanların hayatlarına öyle bir şefkatle bakıyor ki, sayfalar ilerledikçe karakterlerin o sessiz direnişlerine hayran kalmamak elde değil. Nehir, burada sadece bir su değil; kaderin ta kendisi, hayatın hem bereketi hem de o sarsıcı akışı olmuş. Eğer yavaş, derin ve ruhunuza dokunacak bir şeyler arıyorsanız, bu kitap tam bir başucu eseri.
Özellikle ebeveynler ve çocuklar, karı-kocalar arasındaki çatışmalar, Çin halkının ahlaki yaşamını ve hızlı değişen toplumsal yapı içinde iki neslin karşı karşıya kaldığı duygusal savrulmaları da tüm çıplaklığıyla gözler önüne seriyor. Shao Li, kendi gerçek duygusal deneyimlerini de işin içine katarak, sıradan insanların hayatındaki kırılma noktalarını müthiş bir şekilde işliyor.
Sayfalar arasında kayboluyorken yepyeni pencereler açmanızı sağlıyor,zihninizde yer edecek derin bir iz kalıyor.
“Nehir, sadece suyun akışı değil, zamanın ve kaderin yatağıydı; her bir kıvrımında bir hikâye, her bir taşında ise unutulmuş bir geçmişin fısıltısı saklıydı.”
#ki̇tapyorumu Masumiyetin Yükü
Normalde pazar günleri yorum paylaşmam ama bu kitap öyle bir yerime dokundu ki, paylaşmadan edemedim.Bugün bu kitapla geldim:) @ahmethasimguler_ yazarımızın “ Masumiyetin Yükü” kitabını bitirdiğimde hislerime duygularıma aşırı etkisi oldu ilerleyen zamanlar da tekrar okumayı düşünüyorum.
Kitabı elime aldığımda konusu ilgimi çekmişti ama bir leyleğin ağzından, yani böyle bambaşka bir gözlemciyle okumak beni çok şaşırttı. Genelde insan odaklı okumalara alışkınız ama burada yuvasını insanların evinin üzerine kuran bir leyleğin tanıklığıyla hayatı izlemek bambaşka bir deneyim oldu. Leyleklerin bizim kültürümüzdeki o “uğur” inanışını, o bereket sembolü olmalarını hikayeye öyle güzel yedirmiş ki yazar... Kitabı okurken, leyleğin o aileye dair gördüğü her detayı, insanların sakladığı acıları, sevinçleri sanki yanlarında oturup izliyormuşum gibi hissettim.
Hikayenin merkezinde Sema, Aram ve Nurullah arasındaki o karmaşık düğüm var. Nurullah’ın Sema’ya olan o takıntılı sevgisi, Sema’nın yaşadığı çıkmazlar... İnsanın doğasındaki o hırs ve kötülüklerin leyleklerin gözünden nasıl göründüğünü okumak gerçekten düşündürücüydü. Kurgunun o kadar içinde hissettim ki kendimi; sanki bir pencere kenarında leyleğin kanat çırpışlarını duyuyor, ailenin içindeki sessiz çığlıklara ortak oluyormuşum gibiydi.
En çok etkilendiğim kısım ise leyleklerin her şeye rağmen, o büyük kayıplardan sonra bile yaşamı yeniden kurabilmeleri, yaralarını sarıp yuvalarına dönmeleriydi. Nurullah’ın hapse girmesi, yaşanan tüm o hüzünlü olaylardan sonra bir şekilde hayatın başka bir yerden çiçek açması... Yani özetle; masumiyet nedir, insan kendi yükünü nasıl taşır, insanın yeniden doğuşu mümkün müdür? Bütün bunların cevabını leyleklerin kanat çırpışında aramak harikaydı.
Aslında hepimizin zaman zaman sığ sulara düşen öz değerimizi yeniden keşfetmemiz için yazılmış oldukça samimi ve derinlikli bir rehber niteliğinde. Yazar, öz saygıyı sadece havalı bir kavram olarak değil, mutluluğun ve sağlıklı ilişkilerin temelindeki görünmez çapa olarak tanımlıyor.
Kitap, günümüzde pek çoğumuzun yaşadığı o yetersizlik hissinin, aslında kendimize nasıl davrandığımızla doğrudan ilişkili olduğunu çok naif bir dille anlatıyor. İlişkilerimizde neden sınırlarımızı koruyamadığımızdan, başkalarının onayına neden bu kadar ihtiyaç duyduğumuza kadar pek çok içsel düğümü bir bir çözmeye çalışıyor. En önemlisi de, öz saygının sabit bir kader değil, üzerine çalışıldıkça güçlenen, tıpkı bir kas gibi zamanla geliştirilebilecek bir yetenek olduğunu bizlere hatırlatıyor.
Kendi değerini dışarıdaki başarılarda değil, kendi içindeki şefkatte bulmayı öğrenmek isteyenler için adeta bir yol haritası çiziyor; hatalarımızla, eksiklerimizle ve tüm insan halimizle kendimizi kucaklamamızın ne kadar iyileştirici olduğunu vurguluyor.
Öncelikle, eğer hayatın akışında kendini sürekli başkalarıyla kıyaslarken buluyorsan, hayır demen gereken yerde “evet” diyerek kendi sınırlarını ihlal ediyorsan veya aynaya baktığında kendine karşı oldukça acımasız bir yargıçtan farkın kalmadığını hissediyorsan, bu kitap sana çok iyi gelecek.
Hayatındaki o içsel huzursuzluğu dindirmek, toksik ilişkilerin yarattığı yorgunluğu atmak ve en önemlisi kendi hayatının başrolünde başkalarının alkışına ihtiyaç duymadan da mutlu olabilmeyi öğrenmek istiyorsan
senin için harika bir dönüm noktası olabilir. Kendine daha şefkatli bir gözle bakmak, duygusal olarak daha dirençli olmak ve hayatındaki tüm ilişkileri çok daha sağlıklı olacaktır.
Sadece teorik bilgilerden oluşan sıkıcı bir kişisel gelişim kitabı değil;
#kitapyorumu Bir Dakika Kırk İki Saniye
Bazen tarih kitaplarında okuduğumuz olaylar bize çok uzak gelir, sanki sadece isimlerden ve tarihlerden ibaretmiş gibi...
Bir Dakika Kırk İki Saniye”, bu algıyı yerle bir ediyor. Roman, 21 Temmuz 1905 tarihinde Yıldız Camii çıkışında Padişah II. Abdülhamid’e düzenlenen o büyük suikast girişimini bir gerilim filmi tadında gözler önüne seriyor.
Peki, neden “Bir Dakika Kırk İki Saniye”? Çünkü Padişah’ın o gün camiden çıkıp arabasına binmesiyle, bombanın patlaması arasında geçen süre tam olarak bu kadar... Eğer o gün II. Abdülhamid, Şeyhülislam Cemaleddin Efendi ile o kısa konuşmayı yapmasaydı, kaderin çarkı bambaşka bir yöne dönecek ve imparatorluğun tarihi tamamen değişecekti.
Yazar, sadece bir suikastı değil; dönemin İstanbul’unu, Yıldız Sarayı’nın karanlık koridorlarındaki tedirginliği, casusluk faaliyetlerini ve tarihin en soğukkanlı liderlerinden birinin o saniyeler içindeki duruşunu ustalıkla işliyor. Romanı okurken kendinizi sanki o gün Yıldız’da, ağaçların arkasına gizlenmiş bir tanık gibi hissediyorsunuz.
Merak, korku ve hayranlık duygularının iç içe geçtiği, bir an bile tempoyu düşürmeyen, tarih meraklılarının başucu kitabı olmaya aday bir eser.
Tarihi roman tutkunları, “Peki ya o saniyeler olmasaydı?” sorusunu sormaya hazırsanız mutlaka listenize ekleyin .
•
