Dışarıdan hepimiz istediğimizi yapabilen özgür insanlar gibi görünüyoruz.Fakat işin aslı, pek çoğumuz kendi elleriyle inşa ettiği hapishanesinde mahkûm.
Maneviyat, ruhumuzu daima besleyerek sahip olmaya devam edebileceğimiz bir gönül latifesidir.Bir defa sahip olup ömrümüzün sonuna kadar sandıkta saklayabileceğimiz bir mücevher değil.Bu ruhi latifenin sürdürülebilmesi için kendimizi hem ibadet hem fikir hem de çevre olarak daima beslememiz gerekir.
Çocuklar bize sandığımızdan daha derin bir yerden bakar, sandığımızdan daha çok şeyi anlarlar.Bizi iyice görmek için kalplerini de işin içine katarlar.