Tarık Buğra Dikici
@bluetix
Film hastası olmakla beraber yeni yeni kitap hastası.
Georges Perec bir türlü kelimelerle anlatamadığım sıkışıp kalan anları müthiş bir şekilde betimliyor. Dostoyevski'nin; Karamazov Kardeşler,Yeraltından Notlar kitapları kalitesinde bir eser. Olay yok,başka karakterler yok. Sadece Perec ve çevre.Hayatın o biçimlendiremediğiniz,kelimelerle ifade edemediğiniz garipliğini bunu yapabilen birinin kaleminden görebilmek istiyorsanız mutlaka okuyun.
Konuşmaktan vazgeçtin ve sana cevap veren
tek şey sessizlik oldu.
Hiçbir şey
yapamazsın, kendinden kaçamazsın, kendi
bakışından kaçamazsın, hiçbir zaman bunu
yapamayacaksın: Hiçbir sarsıntının, hiçbir
seslenmenin, hiçbir yanığın seni
uyandıramayacağı kadar derin uyumayı
başarsan bile, bu göz hep olacak, senin gözün,
hiç kapanmayacak, hiç uyumayacak olan gözün.
Kendini görüyorsun, kendini gören kendini
görüyorsun, sana bakan sana bakıyorsun.
Uyansan bile, görüntün aynı, değişmez kalacak.
Kendine binlerce, milyarlarca gözkapağı
eklemeyi başarsan bile, hala, arkada, seni
görmek için bu göz olacak. Uyumuyorsun, ama
uyku artık gelmeyecek. Uyanık değilsin ve hiç
uyanmayacaksın. Ölü değilsin ve ölüm bile seni
kurtaramayacak..
Yalnızsın. Yalnız bir adam gibi yürümeyi,
aylak aylak dolaşmayı, sürtmeyi, bakmadan
görmeyi, görmeden bakmayı öğreniyorsun.
Saydamlığı, hareketsizliği, varolmayışı
öğreniyorsun. Bir gölge olmayı ve insanlara
sanki hepsi birer taşmış gibi bakmayı
öğreniyorsun. Oturur durumda, yatar durumda
kalmayı, ayakta durmayı öğreniyorsun. Her
lokmayı çiğnemeyi, ağzına götürdüğün her
parça yiyecekte aynı manasız tadı bulmayı
öğreniyorsun. Resim galerilerinde sergilenen
tablolara sanki duvar parçalarıymış, tavan
parçalarıymış gibi, duvarlara, tavanlara da yağlı
boya resimlermiş gibi bakmayı öğreniyorsun,
üstlerindeki hep başa dönen onlarca, binlerce
yolu, amansız labirentleri, kimsenin
çözemeyeceği metni, parçalanmakta olan yüzleri
bıkmadan yorulmadan izliyorsun.