Berra Nisa
@bnisaa
İnsan yetmişli yaşlara geldiğinde bütün dünya koca bir kreşe, dünyadaki herkes oraya bırakılmış küçük çocuklara dönüşüyor.
İnsan olmak doğuştan gelen gülünçlüğümüzden korkmak demek olduğundan, bu gülünç olma halinden kurtulabilmek adına her yolu deneriz.
Hayata turnusol kağıdı gözüyle bakmak, her şeyde dapdar bir derli topluluk, düzen görmeyi, tertemiz bir kontrol hissine sahip olmayı istemek umutsuzluğa yol açar.
Her şeyin basit olmasını isteyerek kendimizi hapsediyor olabiliriz, cidden öyle, çünkü hayatın nasıl olabileceğine değil nasıl olmasını istediğimize odaklanarak kendimizi bir cenderenin içine sokmuş oluyoruz.
Sayfa 196
Bence bütün okumaların amaçlarından biri de budur. Okumak kendi hayatımızın dışındaki hayatları da yaşayabilmemizi sağlar. Tek odalı bir kulübeye benzeyen zihnimizi mâlikaneye dönüştürür.