Mәһәbbәtsiz ürәk bir parça әtdir.
— Mәһәbbәt cürbәcür olur. Adam gülә, çiçәyә, torpağa quşlara—çox şeyә
mәһәbbәt bәslәyir. Hәtta evdә saxladığı pişiyi dә sevir. Ancaq bir mәһәbbәt
dә var ki, o bunlar heç birinә oxşamır. Hamısından üstündür.
Sәn titisәn.
— Titi özünsәn.
O şәn bir qәһqәһә çәkdi.
— Ay qız, һeç bilirsәn «titi» nәdir?
— Yox.
— Panamada on iki yaşanacan bütün qızların adı «titi» olur. Yәni çiçәk. Bu
onlarda bir qaydadır. On iki yaşından sonra qızların әsl adını qoyurlar.
— Әvvәla, bura Panama deyil. Azәrbaycandır. İkincisi qalanda mәnim on
iki yox, on doqquz yaşım var. Aydındı.
— Ancaq sәn yenә titisәn. Ona görә ki, qәlbin һәlә dә iki yaşında
uşağınkıtәk safdır, tәmizdir. Büllur kimi Aydındır...
— Xeyr! Qәlbimdәsәn?!
— Gözlәrindәn oxuyuram.