Sabahtan akşama kadar bir şey bekleniyordu ama hiçbir şey olmuyordu. Yeniden, yeniden bekliyordu insan. Hiçbir şey olmuyordu. İnsan bekliyor, bekliyor, bekliyordu; düşünüyor, düşünüyor, düşünüyordu ta ki şakakları zonklayana kadar hiçbir şey olmuyordu. İnsan yalnız kalıyordu. Yalnız... Yalnız...
Kontrolümü kaybettim... Yani yaptığım her şeyin ne kadar anlamsız olduğunu kavramıştım ama artık kendime hakim olamıyordum... Kendimi bile anlayamaz olmuştum...