Hiç namaz esnasında namazı bi kılsam bitirsem de otursam Allah’la konuşsam dediğiniz oldu mu?
Bazen insan deliler gibi ister Allah’la konuşmayı gözlerinden yaşlar düşer seccadeye.
Dilinden yakarışlar, gönlünden yaralar…
O zamanlar insan sadece kıbleye değil Allah’a döner yüzünü.
İnsan ne zaman anlıyor büyüdüğünü?
Annesinden masal gibi dinlediği ani ölümleri yaşadığında mı?
“Onun bebeği doğduktan bir hafta sonra ölmüştü”
“İki abisini de daha 20’li yaşlarındayken kaybetmişti”
Ne zaman büyür insan?
Ölüm haberleri sadece haber bültenlerinden değil,
telefonun ucundan geldiğinde mi?
En yakın arkadaşını küçücük bir çocuk bedeni gibi toprağa verdiğinde mi?
Bir hafta önce düğününe gittiğin gencecik delikanlının cenazesinden eve dönerken boş gözlerle dışarıyı seyrederken mi ?
İnsan büyüyor.
Sadece başkalarının başına geleceğini sandığın şeyler başına gelince
Adını sevgiyle söylediğin birine adıyla dua etmeye başladığında
Büyümek; sadece yaş almak değil.
Büyümek, eksilmeyi öğrenmek.
Ve en önemlisi:
Her şeyin faniliği içinde Allah’a sarılmayı öğrenmek.