Sevginin beş derecesi vardır:
Birincisi, hoşlanmadır, yani karşısındakinin görü nüşünün veya ahlakının kendisine hoş görünmesidir. Arkadaşlığı doğuran duygu da budur.
İkincisi, diğerini görme ve yakınında bulunma arzusundan ibaret olan hayranlıktır.
Üçüncüsü, diğerinin yokluğunda insana yapayalnızmış hissini veren gönül ilişkisidir.
Dördüncüsü, zihnin hep sevgiliyi düşünüp onunla meşgul olduğu hâl olan sevdalanmadır ki buna aşk da denir. Beşincisi, insanı gitgide yemeden, içmeden ve uykudan kesen kara sevdadır. Bu tür sevgi kişiyi hasta edebilir, çıldırtabilir, hatta ölüme dahi götürebilir. Bu, sevginin son noktasıdir, daha otesi yoktur.