Akşamleyin, garip bir olay oluyordu: Yirmi aile tek aileye dönüşüyordu; çocuklar, hepsinin çocukları. Yurdunu kaybedişler tek kaybediş, batıdaki parlak günler bir tek rüya oluyordu.
Ama nasıl başlarsın... Yalnız bir bebek başlayabilir. Sana bana
gelince... Biz geçmişte kaldık. Bir öfke, binlerce düş; bütün bunlar biziz... Bu toprak, bu kızıl toprak biziz; sel yılları, toz yılları, kuraklık yılları, hepsi de bizleriz. Biz yeniden başlayamayız.
Belki, sevdiğim şey bütün erkekler ve kadınlardır, belki kutsal ruh budur. İnsanların ruhudur. Bütün insanlardır. Belki insanların bir tek ruhu var da herkes teker teker bu ruhun parçası.