hayatın sana ne getirdiği ile ilgilen, neden getirdiğini sorgulayacak kadar zamanın olmayabilir. Aza kanaat et ki çok olanlar sana gelmek için sıralansın. Unutma her iyi şey sancılı bir bekleyişin sonucunda tomurcuklanır. Sancı olmadan sağlıklı bir doğum olmaz, Asıl bir yerlerin ağrımıyorsa sorun vardır, unutma. Hani en büyük fırtınaların sakin denizlerde koptuğu gerçeğinde olduğu gibi...
Çünkü insanlar her zaman her şeyin en iyisini isterler. Iyi bir iş, eg, çocuk, dost, arkadaş, sevgili, ev araba, elbise ve daha neler neler.. Ama bunları isterken iki seyi hep unuturlar. Kendileri iyi olmayı ve elindekinin kıymetini bilmeyi..." insanlar neden böyle?" sorgulamasından daha ziyade, "Ben neden böyle olamıyorum?" öz eleştirisi yapılmaya başlanırsa birçok sorun kendiliğinden aşılacak hatta başlamadan bitecektir.
Her neyse yaşarken birçok sahte şey göreceksin hayatta ama hiçbir şey bir çocuğun gülüşü, bir de annenin sevgisi kadar sahici olmayacak, bunu da asla unutma.