… mektubu açıyorum, yüce Tanrım, içinde bir fotoğraf var, yani asla tükenmeyecek bir şey, yıllık bir mektup, sonsuz bir mektup, öylesine iyi, bundan daha iyisi olamaz ki, zavallı bir fotoğraf ve sadece gözyaşları ve kalp atışları içinde bakabilir insan ona, başka türlü olmaz.
Ben mesela neden odanda duran, koltukta veya çalışma masasının başında oturduğunda veya uzandığında ya da uyuduğunda (tüm dualar üzerine olsun!) bol bol sana bakan o mutlu dolap değilim.