Arapça, hiyer iki şeyden birini diğerine tercih etmek ve seçip ayırmak anlamına gelir. Hayır ve muhtar sözcükleri aynı kökten gelir. Anlayacağınız köylerdeki ihtiyar heyeti yaşlılardan değil seçilmiş kişilerden oluşur.
Yekşenbe, düşenbe, seşenbe, çarşenbe, pençşenbe vs. Şenbe, gün demektir. Dü ise iki demektir. Yani ikinci gün. İran kültüründe haftanın ilk günü, bizdeki gibi pazartesi değil pazardır.
Eskiden kitapların sonunda “hata-savab” cetveli olurdu. Yani günümüz söyleyişiyle doğru-yanlış listesi. Hatasıyla sevabıyla deyiminin aslı, hatasıyla savabıyla olmalıdır.
El kelimesi, el-alem anlamındaki el değil; otorite, töre, devlet anlamında kullanılan “il”dir. Gün ise, Moğolcada “hün” olarak geçen eski Türkçede “kün” biçiminde kullanılan bodun, millet, halk anlamına gelen bir kelimedir. Yani aslında ile küne karşı, devlete ve millete karşı ayıp olur anlamı vardır.