“Tasavvufta ibnü’l-vakt olmak diye bir kavram var. Yolcu, Allah’a yakınlık kazanmasına sebep olacak bir ameli yapmaya başladığında, o ameli yaptıktan sonra başka bir amel daha yapacak kadar yaşayacağını aklına getirmez. Çünkü bilir ki kişi sadece anda yaşamaktadır ve an, her an yokluğa kapı açmaktadır. Bu sebeple kişi vaktin çocuğu olursa nefsinin üzerindeki ileriye dönük arzularını gemleyebilir ve bir zaman sonra ebü’l-vakt denilen vaktin babası olma haline ulaşabilir. Bu makamda kişi, zamanın üzerindeki tortuları silmiş ve anın hakikatine varmıştır.”