Gece yarısı uyanmak hayata parantez açmak gibidir. Her şey durmuştur, zaman durmuştur, işler durmuştur, bütün oyunlar durmuştur. Hiç bir şeyi kaçırmayacağını, hiç bir şeyden geri kalmayacağını bilerek bunun rahatlığı içinde sakin ve telaştan uzak düşünürsün. Bu bazen keyiflidir. Hayaller kurarsın. Sessizliği ve karanlığı istediğin seslerle ve renklerle doldurursun. Ama bazen gece yarısı uyanmaları insana acı verir. Zaman geçmez ve acılar uzar, gelip seni kurtarsın diye uykudan medet umarsın.