Yoksul ülkelere aktarılan "çağcıl" teknoloji üç gruptur. Metalar, üreten fabrikalar ve kişileri çağdaş üretici ve tüketiciye dönüştüren hizmet kuruluşları ülkelerin çoğu bütçelerinin önemli bir bölümünü eğitime ayırmakta ama sonrasında işleyimsel güç, kaldırımlı yollar, yeni hastaneler ve havalimanları benzeri gösterişle hizmetler veriyorlar.
Bundan önce, üniversite bireyin konuşma özgürlüğünü savunurdu, ama onun bilgisini otomatik biçimde varsıllığa dönüştürmezdi. Ortaçağda üniversitede hocalık, yoksulluk ve dilencilik anlamına gelirdi.