En güzel günlerinizi sıkıcı şeyleri dinleyerek, kaybetmeye mahkum olanı kurtarmaya çalışarak, kendinizi cahil, kaba, adi insanlara adayarak heba etmeyin.
Kelimeler! Sadece kelimeler! Ne korkunçtu onlar! Ne kadar apaçık, canlı ve insafsızdılar! İnsan kelimelerden kaçamıyordu. Öte yandan keimelerin incelikli bir büyüsü vardı! Biçimsiz şeylere esnek biçimler kazandırır gibiydier. Bir viyola ya da lavta sesibi andıran tatı bir melodileri vardı sanki. Sadece kelimeler...Kelimelerden daha gerçek ne vardı ki?