Toplumumuzda bunca zaman kadının kendi evi hiçbir zaman olmamıştır. Bekarken anne-baba evindedir, evlendiğinde eşinin evi derler, yaşlanır oğlunun\kızının evinde kalır ve boşanırsa ayrı kalması ayıplandığından tekrar anne babasının evine döner ve yine anne-baba evi olur. Bu kalıpları aşabilen çok nadir kadınlar vardır ve aşmak için de bir sürü lafla sözle, ayıplanmayla, belki şiddetle mücadele etmiştir. Bu devirde, bu ülkede, Ata'mızın, başımızın tacı dediği kadınlar, hâlâ kendi kararlarını aldığı için ayıplanıyor ve hatta şiddet görüyor ise tek sebebi yine bizleriz. Çoğu kişi her insanın birey olduğunu algılayamıyor. Gerçi bizler ne zaman insan olduk ki böyle bir şeyi algılayabilelim? Yazık hâlimize...