Zahir her şeye aşırı bağlanmaktı ve kuşaktan kuşağa geçiyordu; ardında yanıtlanmamış hiçbir soru bırakmıyordu, bütün boşlukları dolduruyordu; bazı şeylerin değişebileceği olasılığını aklımızdan bile geçirmemize asla izin vermiyordu.
'insan ilişkisinde en önemli şey konuşmaktır, ama artık kimse konuşmuyor, oturup konuşmuyor ve dinlemiyorlar. Tiyatroya, sinemaya gidiyorlar, radyo dinliyor, kitap okuyor fakat neredeyse hiç konuşmuyorlar.