“Ama bir dahaki sefere biri kendini kurtarman gerektiğini söylediğinde uçup git, tamam mı?”
Gözlerini kırpıştırdı “Belki de seni kurtarıyordum.” Zihnimde yankılanan sesi tiz ve tatlıydı.
“Dönemin en zekisi sensin. En kurnazı.”
Bu iltifat karşısında yutkundum ve duymamış gibi yaptım. Ben kâtip olmak için eğitim almıştım,binici olmak için değil.
“En küçük olanı canın pahasına savundun. Cesaret fiziksel güçten daha önemlidir. Sanırım inmeden önce bunları bilmen gerekiyordu.”
“Neden beni seçtin?” Bunun yanıtını bilmek zorundaydım çünkü yere iner inmez bitmek tükenmek bilmez sorular gelmeye başlayacaktı.
“Çünkü onu kurtardın.”