En sevdiğimiz insanlar hayatımızın yapı taşlarına dönüşüyor. Artık hayatımızda olmayacaklarını duymak havanın ya da okyanusun olmayacağını duymak gibi bir şey. Evrendeki en hayati şeylerden biri yok olacakmış gibi hissediyoruz.
Varoluş çizgimiz her an çatallanabilir. Düz bir çizgide gitmesini o kadar kanıksıyoruz ki hayatın bundan ibaret olduğunu sanıyoruz ama sonra ansızın kıvrılıp dolanıyor; birdenbire dik açı çiziveriyor.