karanlık pıhtılaşır ufuklarda kirli bir kan gibi
kış günü dağlarda can çekişir yaralı insan gibi
sular solar kuşlar ölür yıldızlar yanmaz olur
bir rüzgar eser yalnız
tohumlarla dolu uğultulu bir rüzgar
insanları iki bin yıldır ayakta tutan
öfkeli umutlardan gibi
Atilla ilhan (tutuklunun günlüğü)
Şenlik dağıldı bir acı yel kaldı bahçede yalnız
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız
Gitti dostlar şölen bitti ne eski heyecan ne hız
Yalnız kederli yalnızlığımızda sıralı sırasız
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız
Bir yangın ormanından püskürmüş genç fidanlardı
Güneşten ışık yontarlardı sert adamlardı
Hoyrattı gülüşleri aydınlığı çalkalardı
Gittiler akşam olmadan ortalık karardı
Bitmez sazların özlemi daha sonra daha sonra
Sonranın bilinmezliği bir boyut katar ki onlara
Simsiyah bir teselli olur belki kalanlara
Geceler uzar hazırlık sonbahara
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız
Atilla İlhan (tutuklunun günlüğü)
masumiyet lazım bize...
büyüdüğümüzde tükenmeyecek...
merhamet lazım bize...
nefret ederken bile, çok
sevmek lazım...
bizi sevmeyenlere bile, yetecek kadar
haksızlıklara karşı gelmek lazım..
bizden olmayanlara bile ...
okumak lazım...
her şeyi anlayana kadar imkansız
yazmak lazım...
her yıldızın hikayesini anlatana kadar sonsuz...