bir gölge, bir parça et, biraz da sinir. bütün sabahlar çürük kahve kokusu. göremediğiniz bir gülüş. kırık, eksik, yerinden çıkmış. bazen gölgenle konuşuyorum. utanıyorum biraz. utanmıyorum. nefesimi sayıyorum. kalp atışlarımı her zaman duyabiliyorum. bakışlarınızdan tiksiniyorum. vitrin camına dokunan parmak izleri gibi kirletiyor beni. seni, evet, beni. ev seni barındırmıyor. odalar daraldı, tavan alçaldı, dünya küçüldü. dünya küçüldü ve sen büyümedin. veya her gün biraz daha küçülüyorsun. bir parça kayboluyor her sabah, toprak altında boş bakışlar göğsüne çakılıyor. yanlış zaman, yanlış nefes, yanlış ışık, geceleri düşünüyorum ipin tavana nasıl yakışacağını. kolumdaki yanardağdan taşan lavları. kapının altından sızacak ışığı. bekliyorum. artık uyuşmuyorum, yakılıyorum, kendi düğümlerimde boğuluyorum, yakılıp boğuluyorum, ciğerlerimde su. ağır, metalik, kalbimin etrafındaki son kuru toprağı balçığa çeviriyor. mavi bir boğulma ve turuncu bir yakış. içinde tonlarca suyla sönememiş kor ile buz kesmiş bir ceset. iğrenç görünüyor. kül olmayı bekliyor. bir fanusun içinde kendi havamda boğuluyorum. herkes uyurken çarkları duyuyorum. zamanın çarkları döndükçe döner. sen bilmesen de gece olur günler. baktıkça göremediğim tüm izler bir rüya gibi beni boşluğa iter. sustukça ben, bağırır o, sanki söyleyecek bir şey varmış gibi. kalmış gibi. kırılıyor kemiklerim, dünya dönerken çıkardığı o gıcırtıyı bir tek ben işitiyorum. bu enkazı her yere taşımaya yeminliyim. kamyonun arkasından yola saçıldım geçen gün, kimse durup almadı beni. o günden beri yolun ortasında öylece duruyorum. arabalar üzerimden geçiyor, sadece asfaltın soğukluğunu hissediyorum. tanrının defteri bu sonsuz yol, ben yanlışlıkla çizip silmeyi unuttuğu son karalama; boş bir parantez, bir kırık kol, sıkışıp kaldım o simsiyah, o tekil ana.
